Politieke vernieuwing: de berg zal een muis(je) baren

Gisteren is de werkgroep politieke vernieuwing nog eens samengekomen. Het is de bedoeling om voor de zomer tot een akkoord te komen. Alleen, dat akkoord zal een mager beestje zijn. De berg zal geen muis, maar een veldmuisje baren.

Over zaken die echt van tel zijn, is er geen eensgezindheid. Zo geraakt men het niet eens over de decumul. Het moet toch mogelijk zijn om tegelijk burgemeester, partijvoorzitter en Kamerlid te zijn? Dit komt de democratie toch ten goede? Voor zij die nu al klaar staan om te tweeten #natrappen of #bashen, we hebben het over Elio Di Rupo en het PS-model. In Vlaanderen gebeuren zo’n zaken toch niet…?

Waar sommige leden van de werkgroep politieke partijen wel in uitblinken, dat is in het strooien van zand in de ogen van de kiezer. Er zijn te veel politici, hebben hun spindoctors bedacht. We moeten dus het aantal Kamerleden verminderen. Alleen, dit vergt een herziening van de Grondwet. Er moet dus voor de verkiezingen van 2019 een verklaring tot herziening gestemd worden, na 2019 moet de Grondwet gewijzigd worden en de nieuwe regeling gaat dan in… na de verkiezingen van 2024. Dit is pas denken op lange termijn.

Zijn er teveel Kamerleden? Zeker! Vandaag kan men Kamerlid zijn en nooit tussenkomen in plenaire, nooit een vraag stellen en zelfs nooit opdagen in een commissie. Zo’n Kamerleden bestaan en zo bekeken zijn ze inderdaad met te veel. Met dat soort van Kamerleden is de democratie echt niet gediend. Het zijn de godenkinderen van de particratie. Op twitter suggereert iemand dat men best alle Kamerzitjes kan afschaffen en vervangen door een stemknop in het hoofdkwartier van de partijen. Een andere twitteraar stelt voor om de 150 Kamerleden te vervangen door 150 robots. Creatieve voorstellen die aantonen dat dit land gebukt gaat onder de particratie.

Partijfinanciering

Dan is er nog de partijfinanciering. Jaarlijks krijgen de politieke partijen in ons land 70 miljoen euro. Alhoewel, ‘krijgen’ is het niet echt. Ze eigenen zich dat geld toe. In Nederland doen de politieke partijen het met 16,5 miljoen euro. Maar ja, Nederlanders zijn zuinig en krenterig, Belgen leven als Bourgondiërs. Gisteren hebben we ons voorstel om de partijfinanciering te beperken, toegelicht in de werkgroep politieke vernieuwing. Het bleef oorverdovend stil, stiller dan stil zelfs. De traditionele partijen willen dit niet aanpakken. Ook de vernieuwers van Groen zwijgen in alle talen.

De traditionele partijen hebben echter een oplossing in petto. Ze schuiven de partijfinanciering door van de werkgroep politieke vernieuwing naar de werkgroep politieke partijen. Het lijkt onschuldig, maar er is een hemelsbreed verschil. De werkgroep politieke partijen vergadert namelijk achter gesloten deuren. De werkgroep politieke partijen, daar zijn alleen de traditionele partijen lid van. Zo kan men zich buigen over de partijfinanciering, zonder de pottenkijkers van de media en zonder de pottenkijkers van de kleine fracties zijn. Zo wil men het debat over de partijfinanciering een stille dood laten sterven. De burger, die moet inspanningen leveren in het belang van het land. De politieke partijen, die hoeven dat niet te doen, want zij zijn het land. Dat laatste denken ze alvast.

Alleen, dit zal niet lukken. Over het voorstel van de V&W-fractie om de partijfinanciering te beperken, zullen de partijen moeten stemmen. We zullen hen dwingen om kleur te bekennen.

Toch is er ook heugelijk nieuws. Je zal er niet van wakker liggen, maar onze Grondwet kent aan elke burger het recht van petitie toe. Misschien heb je daar nog nooit iets over gehoord. Geen nood, de traditionele partijen zijn het eens om het petitierecht te moderniseren. En zo boert de particratie verder. Ze regeert het land, sterker dan ooit tevoren.