Vuye en Wouters werpen hun licht op de ecocheques in een opiniestuk op Doorbraak.be. Het dossier zit helemaal vast. De Kamerleden geraken er niet uit. Sommigen komen op hun woorden terug en durven hun eigen voorstel niet meer te stemmen, anderen dat de regering de knoop doorhakt. Particratie en parlementaire democratie: het gaan niet samen. De Kamer heeft in dit dossier nogmaals haar machteloosheid tentoongespreid.

Wouters: “Gooi adellijke titels in de prullenmand” (Kazachgate)

Kazachgate is een Chodiev Code in de allerbeste Dan Brown-stijl. Er is een rol weggelegd voor de Orde van Malta, een senaatsvoorzitter, de Franse president, een Belgische prinses en nu ook koning Albert II. Alleen de Paus ontbreekt nog in het rijtje. De vorst wordt thans vernoemd in het Kazachgate-dossier voor het verlenen van adellijke titels. Veerle Wouters vroeg de minister van Buitenlandse Zaken in de Kamer om meer transprantie.

Dat is het communautaire devies van onze regeringen. Over staatshervormingen is het muisstil in de Kamer, maar buiten de muren van het parlement hoort men het ene ondoordachte voorstel na het andere. Er zijn inderdaad twee democratieën in België. De parlementaire, waar de communautaire standstill hoogtij viert, en de mediademocratie, waar het bij sommigen confederalisme troef is. En dan maar hopen dat de kiezer in de val trapt.

De parlementen stellen middelen ter beschikking aan de parlementaire fracties om hun fractiewerking te ondersteunen. Toch worden die middelen vaak gebruikt om e.g. medewerkers op partijsecretariaten te betalen. Volgens Vuye en Wouters is hier duidelijk sprake van misbruik, omdat politieke partijen reeds handenvol publieke gelden ontvangen. Vuye en Wouters dienen een wetsvoorstel in om een einde te maken aan deze praktijk.

Vrijdag 5 mei was Hendrik Vuye te gast in “De afspraak op vrijdag.” Een gesprek over 1 mei, politiek, confederalisme en de presidentsverkiezingen in Frankrijk. De politieke partijen in België krijgen 70 miljoen euro dotaties per jaar toebedeeld om daar dan uiteindelijk gele petjes mee uit te delen. Politici moeten terug inhoud brengen. Volgens Vuye moeten we ook partners zoeken voor een volgende staatshervorming, in plaats van ze uit te roken.

Vuye en Wouters dienen een concreet en haalbaar wetsvoorstel in waarbij mensen met een dubbele nationaliteit voortaan moeten kiezen of zij hun politieke rechten in het buitenland, dan wel in België willen uitvoeren. Men moet eindelijk maar eens bekennen waar hun loyauteit ligt. Zo komt er een duidelijke keuze en is het probleem opgelost. Niet met een tweet, maar met een concreet voorstel.

Wat de Nederlanders bewijzen, is dat politieke vernieuwing echt kan. Transparantie is er geen holle slogan, maar politieke realiteit. In België worden grote partijen bevoordeeld en zit het parlement vol fantoomparlementsleden die enkel op een knopje komen duwen. Het kan anders. Het wordt tijd dat we de Belgische particratie ontgrendelen! Nederland geeft alvast het goede voorbeeld.

De Belgen in het buitenland stemmen voor het eerst mee bij de federale verkiezingen van 1999. Voor de deelstaatparlementen bestaat deze mogelijkheid nog niet. Vorige donderdag stond een ontwerp van bijzondere wet van de ministers Jan Jambon (N-VA) en Didier Reynders (MR) op de agenda van de plenaire van de Kamer om ook dit te regelen. Na uren debat is het ontwerp ingetrokken. Een politieke nederlaag die kan tellen.

Dan stellen Vuye & Wouters i.s.m. Doorbraak hun nieuwe boek “Sleutels tot ontgrendeling” voor, ook gekend als het #Grendelboek. België is een land waar de wetgever de Franstalige voorrechten heeft vergrendeld met alarmbelprocedures, belangenconflicten, etc. In hun boek analyseren én ontgrendelen Vuye & Wouters deze legistieke struikelblokken.