De regering-Macron in Frankrijk loopt leeg. Drie ministers van de centrumpartij MoDem geven hun ontslag nadat was gebleken dat zij middelen bedoeld voor de parlementaire werking, hebben gebruikt voor de partijwerking. In België is deze praktijk echter de normaalste zaak van de wereld. Jaarlijks 70 miljoen euro dotatie krijgen en toch nog het parlement moeten pluimen… Vuye en Wouters dienen een wetsvoorstel in om hier een einde aan te maken.

Gisteren is de werkgroep politieke vernieuwing nog eens samengekomen. Het is de bedoeling om voor de zomer tot een akkoord te komen, maar er is geen eensgezindheid. Men wil blijven cumuleren, en een herziening van partijfinanciering zwijgt men dood. Gebukt onder de particratie kan er een akkoord komen, maar het zal een mager beestje zijn. De berg zal geen muis, maar een veldmuisje baren.

Politieke partijen ontvangen samen een bedrag van jaarlijks 70 miljoen euro. De Belgische particratie is daarmee stukken duurder dan de Nederlandse democratie, waar het ‘slechts’ over 16,5 miljoen euro gaat. Over de partijfinanciering wordt echter zedig gezwegen, door alle partijen. Daar wil de V&W-fractie verandering in brengen: we dienen een wetsvoorstel in om de dotaties gevoelig te verlagen.

De zesde staatshervorming (2011-’14) heeft ook onverwachte gevolgen: het kartel MR/FDF spat uit elkaar. Een echte vechtscheiding want het gaat over centen. Na de splitsing van het kartel heeft MR gewoon beslist om de volledige dotatie van Kamer en Senaat voor zichzelf te houden. FDF (Défi) is dus op zoek naar geld, voor de verkiezingen en voor de verfransing van de Vlaamse Rand. Het dossier zit muurvast. V&W biedt een definitieve oplossing aan, maar N-VA, CD&V en Open Vld treuzelen…