Het koninklijk genaderecht is communautair scheefgetrokken. Dat stellen we al jaren vast. Franstaligen krijgen stelselmatig meer genade dan Nederlandstaligen.
Gods genade is openbaar geworden tot redding van alle mensen, leest men in De Bijbel. Het zou goed zijn mocht de koninklijke genade er ook zijn voor alle mensen op gelijke wijze. Heden is dit niet het geval. Maar, waar een Wij is, is een weg.

België is het land van de institutionele toeters en bellen. Of zoals eerste minister Gaston Eyskens wel eens grapte: ‘een dromedaris is een paard dat door de Belgische ministerraad is gestapt’. Hij heeft echter nooit de oprichting van het Brusselse Hoofdstedelijk Gewest (1989) meegemaakt, noch de staatshervormingen van 1993, 2001 en 2011-’14. Wat zou hij vandaag zeggen? Dat een draak met negen koppen een paard is dat door de Belgische ministerraad is gestapt?