Guy Verhofstadt: van Burgermanifest tot Catalonië

Guy Verhofstadt (Open VLD) neemt scherpe standpunten in over Catalonië. Dezelfde Guy Verhofstadt is ooit de grote verdediger geweest van het referendum in zijn eerste Burgermanifest (1989). Hij zou dus de grootste verdediger van de Catalanen moeten zijn, maar hij is daarentegen de ‘numero uno’ van het politiek opportunisme…

Guy tweet scherp: “Is now time to stop this march of the folly”. En nog scherper: “A “fake independence” is what I call it an I don’t recognize it’ as it is based on a referendum that was not only not constitutional, but lacked fundamental democratic legitimacy”.

Dat het Catalaanse referendum niet in ideale omstandigheden is verlopen, daar is iedereen het over eens. Wanneer robocops met veel geweld stembussen in beslag nemen, dan is er inderdaad een democratisch probleem. Alleen is dit democratisch deficit wel het gevolg van de starre houding van Mariano Rajoy. Laat de Catalanen in alle vrijheid hun referendum organiseren, dan zal het aan alle democratische standaarden beantwoorden. Maar net dit heeft Rajoy belet. En toch keert Verhofstadt zich tegen de Catalanen en niet tegen Rajoy.

Dezelfde Guy Verhofstadt is ooit de grote verdediger geweest van het referendum. In zijn eerste Burgermanifest (1989) schrijft hij: “Burgers kunnen nooit à la carte kiezen. Zij moeten altijd het hele menu van een partij slikken, ook al staan daar dingen bij die ze niet lusten. Een ad hoc-referendum, dat er uiteraard pas kan komen nadat een betekenisvol deel van de bevolking erom vraagt, schakelt dit uit”. Dat een “betekenisvol deel van de bevolking” in Catalonië vraagt om een referendum, dat kan zelfs Verhofstadt niet ontkennen.

Maar laten we dat eerste Burgermanifest eens dieper bekijken. Het bevat een hoofdstuk over het recht van elke burger om uit de staat te stappen. Volgens Verhofstadt gaat het zelfs om een nieuw burgerrecht. Verhofstadt schrijft hierover:

“Een definitieve stap moet ons dan voeren naar het recht om alle essentiële zaken van het eigen leven, die nu nog door de politiek worden behartigd, zelf in handen te nemen. De burger zou met andere woorden de mogelijkheid moeten krijgen vitale kwesties zoals het onderwijs voor zijn kinderen, zijn oude dag of zijn gezondheid, te vrijwaren zonder tussenkomst van de staat en de politiek. Hij zou dus het recht moeten krijgen uit het gepolitiseerde overheidssysteem te treden, en niet langer van de wieg tot het graf door dat soort samenleving te worden begeleid. Hij hoeft daarom geen kluizenaar te worden, en zelfs geen egocentrist. Zijn vertrek uit de Staat ontslaat hem niet van de plicht tot solidariteit met de anderen. Hij blijft aan de gemeenschap een basisbelasting verschuldigd, terwijl hijzelf zijn eigen boontjes dopt.”

Laten we nu toch even ernstig blijven… als een burger het recht heeft om uit de staat te stappen, dan heeft een volk toch ook het recht om dat te doen? Eigenlijk zou Guy Verhofstadt de grootste verdediger moeten zijn van de Catalanen … alleen, hij is Guy Verhofstadt, de ‘numero uno’ van het politiek opportunisme.

In Het Belang van Limburg vat journalist Guido Cloostermans het gebald samen: Guy Verhofstadt steunt Rajoy in zijn Catalaanse heksenjacht. “Oud-premier Verhofstadt verweet Puigdemont dat hij Catalonië in chaos en ravage heeft gestort. Verhofstadt weet waarover hij het heeft, hij is een ervaringsdeskundige op het vlak van chaos en ravage”.